Научна комуникација

Научна комуникација е термин кој се користи за да се опишат начините на кои истражувачите ги публикуваат и ги распространуваат резултатите од нивните истражувања за тие да им бидат достапни на нивните колеги, соработници, пошироката академска и образовна заедница и пошироко. Научната комуникација може да се разбере како креирање, трансформација, распространување и зачувување на знаењето кое е поврзано со истражувањето. Порано на ова се мислеше како на уште еден начин да се објасни процесот на публикување на монографија од некое истражување или напис во научен магазин, но неодамнешните настани значат дека терминот сега се користи за да означи повеќе работи. Тука се вклучени авторските права и права на копирање, отворен пристап, институционални складишта и чување.

Традиционалниот метод на научна комуникација е преку пишување на наодите од истражувањето во напис кој ќе го објави научен магазин или преку објавување книга, поглавје во книга или тема за претставување на конференција.

Се верува дека терминот „научна комуникација“ се користи повеќе од 30 години, но неодамнешните настани (првенствено начинот на кој ги распространуваме информациите и на кој доаѓаме до нив во ерата на интернетот) покажуваат дека се појавиле нови методи за научна комуникација. „Кризата во научната комуникација“ (исто така, позната како „криза на научните магазини“), исто така беше движечка сила која го поддржа движењето кон отворен пристап, со појавување нови можности, како што е објавување во бесплатен научен магазин со слободен пристап во кој научниците ги објавуваат своите ревизии или распространување верзии на објавени тези преку дигитални складишта.